Love~Destiny...君を守りたい

ขอระบายหน่อยนะ ไม่ไหวจริงๆวันนี้ ท้อมาก

(จากนี้ไป ข้างล่างจะเป็นตัวสีดำ ถ้าลำบากก็ไม่ต้องอ่าน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะลบทิ้งแล้ว)

เราบอกจริงๆเลยว่า วันนี้เป็นวันที่เราท้อแท้จนอยากจะหนีไปให้ไกลจากสถานการณ์ปัจจุบันมากที่สุดในรอบหกเดือน

ช่วงเวลาที่ผ่านไป เรารู้สึกว่า ชีวิตตัวเองหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไร้จินตนาการ ขาดความกระตือรือร้น เหมือนหายใจทิ้งไปวันๆ เราเพิ่งรู้สึกตัวก็เมื่อตัวเองท้อแท้ถึงขีดสุด จนต้องหลบไปนั่งร้องไห้กระซิกๆอยู่คนเดียวเมื่อกี๊ 

ทำไมเรางี่เง่างี้วะ?? ด้านนึงเราก็นึกด่าตัวเองอยู่เหมือนกันว่า....

แกโตป่านนี้แล้ว ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันอีกรึไง?? แกไม่เข้าใจรึไงว่า ชีวิตแกมันเปลี่ยนไปแล้ว แกมีภาระในฐานะที่แกเป็นสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว และแกไม่ีมีภาระหนักหนาสาหัสอย่างเรื่องของชีวิตการทำงาน เพราะฉะนั้น จงอยู่ที่บ้านและเลี้ยงหลานไปซะ แกอย่ามาทำเป็นบ่นนู่นนี่นั่น เทอรมนี้จริงๆแล้ว แกก็ไม่ได้มีเรียนอะไรนี่ คอร์สเวอร์คก็เก็บครบแล้ว ก็อยู่บ้านเลี้ยงหลานไปสิ ไอ้วิชาเดียวที่ลงไปนั่น แกก็สาระแนจะเรียนเอง เกรดเกริดอะไรก็ไม่ได้นี่ จะไม่ได้เรียนมันจะเป็นไรไป

ก็แล้วไงล่ะ?? อีกด้านหนึ่งของเรากรีดร้อง ตะโกนออกมา

ที่เราลาออกจากงานมาแต่แรกน่ะ ก็เพื่อจะเรียนนะ ไม่ได้อยากออกมาเลี้ยงหลานซักหน่อย!! ลูกใคร ทำไมไม่รับผิดชอบไปล่ะ??  ทำไมต้องมาโยนให้เรา ที่เป็นแค่เด็กนักเรียนป.โทธรรมดา ที่อยากจะเรียนจบในสองปีไวๆ จะได้ทำงาน หรือไม่ก็จะได้ทำป.เอกต่อตามที่ตัวเองอยาก เราอยากเรียนหนังสือ ที่เราตัดสินใจจะเรียนโททางนี้ เพราะมันเป็นโลกที่เราอยากรู้จัก! อยากเข้าใจ! เราอยากไปได้ไกลกว่านี้ เรารู้ว่าชีวิตของเราจะมาถูกสต๊าฟให้อยู่กับบ้านไม่ได้!! เรามีที่อื่น!! ชีวิตเราต้องการอิสระ เราต้องการทางเลือกของตัวเอง!! ทำไมต้องโยนภาระของชีวิตหนึ่งที่ไม่ใช่ของเรา มาให้เราดูแลด้วย??

โดยเฉพาะในตอนนี้ ซึ่งมันควรจะเป็นช่วงเวลาที่เราได้ใช้เวลาในการค้นคว้า ไปห้องสมุด ไปตามหาข้อมูลเกี่ยวกับวิทยานิพนธ์ที่เราอยากให้มันออกมาดีที่สุด ให้สมกับที่เราตั้งใจ ให้สมกับที่เราทุ่มเทกับการเรียน โดยที่ยอมสูญเสียอะไรไปตั้งหลายอย่าง

แล้วไง?? สิ่งที่เราได้รับกลับคืนมาตอนนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่เราอยากได้เป็นการตอบแทนเลยนะ!!

ทำไมเราจะต้องลุกขึ้นมาแต่เช้าทุกวันเพื่อสู้รบกับเด็กทารกที่ไม่ใช่ลูกของเราด้วยล่ะ???แล้วไม่ใช่แค่นั่งดูเฉยๆ เราต้องทำหน้าที่ทุกอย่างที่ควรเป็นของพ่อแม่เค้าหมดเลย ทั้งอุ้ม ทั้งกล่อม ทั้งชงนม ล้างขวดนม ซักผ้า พาไปเดินเล่น เล่นกับมัน เอาใจสาระพัดทุกอย่าง ทั้งหมดเรารู้สึกตอนนี้ว่า เหมือนถูกโยนภาระมาให้ เราไม่ได้อะไรตอบแทนมาเลย!!!

เข้าใจป่ะว่าเด็กทารกน่ะ ไม่ใช่ว่าตื่นมาร้อง ให้กินนมแล้วมันก็หลับ ถ้ามันง่ายขนาดนั้นเราจะมานั่งบ่นในบล๊อกหาพระแสงดาบคาบค่ายอะไรล่ะ?? บางทีกล่อมแบบนี้ไม่สงบ ไม่เอา งอแง ต้องอุ้มพาไปเดินๆๆๆ ตัวก็หนักขึ้นทุกวันๆ เอาลงเปลก็ต้องไกว  แขนกับข้อมือเรามันจะไม่ไหวแล้วนะ!โอเค ไม่ใช่แค่เราคนเดียวนะ เข้าใจป่ะว่า ที่บ้านเราก็มีคนช่วยกัน แต่เป็นคนแก่วัยแปดสิบ สองคน!!

คุณคาดหวังอะไรกับการทิ้งให้คนแก่(มากๆ)สู้รบกับเด็กทารกที่พอไม่ได้อย่างใจก็กรีดร้องงอแงอย่างนั้นเหรอ???

โทษทีนะ เราไม่เลวขนาดทิ้งคุณตาคุณยายเราได้  เพราะงั้นเราถึงได้จำใจอยู่ ทั้งๆที่ใจเราโหยหาอิสระที่จะดำเนินชีวิตในทางของตัวเอง แต่เราทำไม่ได้

จะให้เราทำยังไง??ถามหน่อย เราทำไม่สนใจ เดินออกจากบ้านไปมหาลัย ไปเรียนหนังสือเลยก็ได้ ก็ทิ้งไอ้ที่อยู่ที่บ้านไว้ ไปสนใจทำไม ลูกตัวเองก็ไม่ใช่ และสาบานเลย เราไม่มีลูกเป็นของตัวเองแน่ แต่เราทำแบบนั้นไม่ได้

เดี๋ยวนี้แต่ละครั้งจะออกไปไหน ใจเราก็ต้องคอยเป็นห่วง มีใครช่วยยายดูหลายรึเปล่า หลานงอแงมั๊ย

โธ่เอ๊ํย!!! มันไม่ใช่หน้าที่เราเลยแท้ๆ เราไม่ใช่แม่กาเหว่าที่หลงรักลูกนกตัวอื่นหรอกนะ!!!

หรือเราเป็นวะ?????

เฮ้อออออออ อยากจะถอนหายใจออกมาดังๆ เราอยากได้ชีวิตเดิมคืนมา ในวันนี้ที่เราท้อแท้สุดๆ ถามว่าคนที่เค้าเป็นพ่อแม่หลานจริงๆน่ะ เค้าเข้าใจมั๊ย เค้าคิดจะแก้ไขปัญหาอะไรพวกนี้มั๊ย หรือว่า ก็ปล่อยแม่งไป เรื่องของเราก็เรื่องของเรา แต่whatever เรามีหน้าที่ต้องดูแลลูกให้เค้า และไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไร จบ!

เวรเอ๊ย...