Love~Destiny...君を守りたい

ที่จั่วหัวแบบนี้ไม่ใช่ไร...เพราะ "ดั่งดวงหฤทัย" ผลงานของทมยันตี ในนามปากกา ลักษณวดี เป็นนวนิยายรักเรื่องแรกๆที่เราอ่าน และหลงรักความงดงามของการดำเนินเรื่อง หลงรักความสง่างามและเยือกเย็นของเจ้าฟ้าหญิงทรรศิกากัญญาวดีแห่งพันธุรัฐ ผู้ทำหน้าที่ดูแลบ้านเมืองในยามที่พระมารดาประชวร ต้องเสด็จไปพำนักต่างแดน หลงรักเจ้าหลวงรังสิมันต์แห่งกาสิก วรองค์สูงใหญ่ดังภูผา มีข่าวลือว่าทรงโหดร้ายนัก หากแท้จริงทรงอ่อนโยน และเป็นที่รักของชาวกาสิกยิ่ง ทั้งสองคนได้ผูกพันกันท่ามกลางความขัดแย้งทางการเมือง แต่ในที่สุด

"ความรัก เสลาสลัก สวยใส

งามใดเล่า งามใด เทียบเท่า งดงาม ความรัก

จรดลึก ในความทรงจำ ลึกล้ำ ย้ำรอบสลัก

นิรันดรนั้นนานนัก แต่รักนี้ นานกว่านั้น"

แก่นของนวนิยายเรื่องนี้ แน่นอนว่า เป็นเรื่องของความรัก อันจะนำมาซึ่งสันติภาพ ความรักที่จะนำมาซึ่งการประนีประนอม โดยมีตัวละครหลักสองตัวเป็นตัวแทนของรัฐ พันธุรัฐและกาสิก สำหรับนักอ่านสมัยใหม่ที่นิยมความซับซ้อน อาจเบื่อ เพราะเนื้อเรื่องจริงๆมีง่ายๆแค่ว่า เจ้าฟ้าหญิงมณิสราเทวีแห่งแคว้นทานตะที่อยู่ทางใต้ หนีออกจากขบวนส่งตัวเจ้าสาวที่จะไปยังแคว้นกาสิกที่อยู่ทางเหนือ เตลิดเข้ามาในชายแดนพันธุรัฐที่เป็นแคว้นตรงกลาง เจ้าฟ้าชายธยุติธรซึ่งเป็นมกุฏราชกุมารเวลานั้นก็ให้ความช่วยเหลือ ขณะที่เจ้าฟ้าหญิงทรรศิกาพระขนิษฐาที่ทำหน้าที่ดูแลราชการแทนพี่ชายออกมาสำรวจชายแดน ก็ถูกพวกชุดดำจับไป ปรากฏว่าเป็นเจ้าหลวงแห่งกาสิกเอง ทั้งสองได้ใช้เวลาศึกษากัน ความใกล้ชิด ผูกพันก่อตัวทีละนิดๆ ได้เรียนรู้กันและกัน ท่ามกลางความขัดแย้ง แต่ก็งดงาม ทั้งสองคิดถึงบ้านเมืองเป็นหลัก คิดถึงภาระหน้าที่เป็นที่ตั้ง เจ้าหลวงถวายพระเกียรติทรรศิกาด้วยการมอบตำแหน่งรานีให้ก่อนจะไปส่งเสด็จกลับด้วยพระองค์เอง แต่พอไปถึงชายแดน ด้วยความเข้าใจผิดทางการข่าว เจ้าหลวงเลยถูกฝ่ายพันธุรัฐลอบทำร้าย ทรรศิกาเข้าไปแก้ไขสถานการณ์ความเข้าใจผิดของทั้งสองแคว้น ทุกอย่างก้จบลงด้วยดี

บทประพันธ์ง่าย แต่งดงามมาก ไม่มีเลยที่เราจะมาหงุดหงิดให้กับอาการพ่อแม่แม่งอนปัญญาอ่อนของพระเอกนางเอก หรือมีนางอิจฉาคอยมากรี๊ดๆ จะมีที่เป็นสีสันของเรื่องก็คุณข้าหลวงกะวานที่เป็นสาวชาวบ้าน ที่มีแต่ทำเรื่องวุ่นด้วยความกะเปิ๊บกะป๊าบ แต่ก้น่ารัก น่าเอ็นดู เบนลีกับราชิดที่เป็นข้าคนสนิทของเจ้าหลวง เบนลีเป็นนักการฑูต พูดจาหวานหู ขณะที่ราชิดเคร่งขรึมเอาจริงเอาจัง บวกกับความรักที่ค่อยๆก่อตัวของเจ้าหลวงและทรรศิกา แค่นี้คนอ่านก็ซาบซึ้งจดจำไปนานแสนนาน

ไม่จะเป็นต้องหาตัวละครอื่นๆหรือเพิ่มเสริมเติมแต่งเนื้อเรื่องจนบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไปปานฉะนั้นเลย

ไม่จำเป็นที่จะต้องสรรหามุขน้ำเน่าประเภทฉุดกระชากลากถู ดึงมาตบแล้วจูบ นางเอกถูกรังแกและสิ้นหวังจนจะผูกคอตาย หรือเอาหัวพุ่งโขกกำแพงตาย

ไม่จำเป็นต้องหานางร้ายมาคอยกลั่นแกล้งนางเอก แล้วร้องกรี๊ดๆเวลาไม่พอใจ ไม่จำเป็นต้องทำให้พล็อตใหญ่ขึ้นด้วยการหาตัวร้ายมาพยายามแย่งบัลลังก์จากพระเอก

แต่ทั้งหมดทั้งมวล โพลีพลัสและช่้องเจ็ด ได้ทำร้ายความรู้สึกของคนรักนวนิยายเรื่องนี้อย่างรุนแรง โดยมุ่งหวังสนใจแต่เพียงจะดึงเรตติ้งด้วยการใส่พล็อตแนวตลาด สะใจคนดู

สนใจแต่รายได้จากการโกยเรตติ้ง โดยไม่ใส่ใจ ไม่ให้เกียรติบทประพันธ์เดิม และยังดูถูกคนดูด้วยโปรดักชั่นสุดห่วย ที่ไม่มีการลงทุนใดๆ

เราเคยได้ดูเวอร์ชั่นเก่าที่ศรรามกับนัทเล่น โอเค มันไม่มีทางที่จินตนาการกับภาพที่ถ่ายทอดออกมาจะเหมือนกันเปี๊ยบ แต่อย่างน้อย ในเวอร์ชั่นนั้น ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องใส่สีตีไข่จนเลี่ยนน่าเกลียดอย่างเวอร์ชั่นปี 2007 นี่ หรือคนเขียนบทรุ่นนี้ เขาคิดกันว่า บทที่จะขายได้ ดึงเรทติ้งได้ จะต้องเป็นเฉพาะบทประเภทตบจูบปลุกปล้ำ หยามเกียรติลูกผู้หญิงเท่านั้น????

เฮ้อ...เราไม่เข้าใจจริงๆ ป้าทมยันตีขา ป้าทนได้ยังไง ให้คนอื่นเค้าเอานิยายเรื่องนี้ไปปู้ยี่ปู้ยำแบบนี้ได้

ป้าทนได้ยังไงคะ?

edit @ 27 Dec 2007 13:19:53 by คุณหญิงแม่Athha