Love~Destiny...君を守りたい

แคร้นนนนนนนนนนนนนนนน

แคร้นนค่า!!! ฮือๆๆๆๆ

มามี๊อิชั้นช่างกล้านัก อำได้แม้กระทั่งลูกสาวสุดสวยแสนดีปานนี้

เรื่ื่องของเรื่องคืองี้ วันนี้เราสามสาวอันได้แก่ ดิชั้น แม่ และคุณยายก็ไปจ่ายกับข้างซื้อของเข้าบ้านกันอย่างที่ทำทุกอาทิตย์ ก็ไปหลังการบินไทย ซื้อของนู่นนี่นิดหน่อย อันเมนหลักก็ไม่พ้นเสื้อผ้าของเจ้าอิ๊นท์หลานน้อย ทีี่วันนี้อายุครบหกเดือนแล้ววว!! ขวดนมแบบมีหูถือ ของเล่นเสริมพัฒนาการ หนังสือลอยน้ำเล่มเล็กๆ (กะจะสร้างหนอนน้อย อิๆ ดูอามันดิ จะสร้างให้เป็นเจไดบ้างล่ะ นิวไทป์บ้างล่ะ หนอนน้อยบ้างล่ะ ฮ่วย)

พอกลับถึงบ้าน เจ้าอิ๊นท์ก็กำลังลั้นล้าขี่คอปาป๊ามันอยู่ หน้าตาเบิกบานสดชื่นเหมือนปกติ คุณอา คุณย่า คุรทวดก็รุมกันเป็นปกติ แล้วซักพักเราก็เอามาอุ้มกินนม แล้วเจ้าตัวแสบก็หลับไปสบายอารมณ์ เลี้ยงง๊ายยยง่าย (แต่อย่าให้มันงอแงเลยทีเดียวนะคะ เหอๆๆ โชคดีว่าวันนี้รมณ์ดี)

ดิชั้นเลยถือโอกาส ฮ่า! ขออาไปอ่านหนังสือหน่อยล่ะนะ (อิชั้นจะสอบหัวข้อวิทยานิพนธ์วันที่ 5 ก.พ.นี้แล้วค่ะ อยากจะบ้า ฮือๆๆ) ดิชั้นเลยจัดการโยกย้ายสมบัติบ้า (คอมพ์ และสารพัดหนังสือหนังหา) ขึ้นมาอข้างบนห้องทำงานชั้นสอง (ปกติจะประดิษฐานอยู่ที่โต๊ะหัวนอน) เวลาผ่านไป อิชั้นหิวน้ำเลยลงไปหาน้ำกินข้างล่าง

อ้าว! เมื่อกี๊เจ้าอิ๊นท์นอนอยู่ที่นอนตรงห้องรับแขกนี่หว่า ไปไหนแล้ว เอ๊ะ หรือไปนอนในห้อง เราก็ตามไปดู อ้าว ไม่อยู่ พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ไม่อย เออ รถก็ไม่อยู่ อิชั้นเลยเดินไปหาแม่ในครัว

อิชั้น "แม่ น้องอิ๊นท์ล่ะ? ไปไหน?"

แม่ (ทำหน้าเครียด มือก็ตำน้ำพริกไปโป๊กๆ) "พี่โอห์มเค้าเอาไปให้น้าจุ๋ม(น้าของพี่สะใภ้เรา)เลี้ยงอาทิตย์นึง"

เราก็เซ่อดิ เง้ออออ อะไรอ่ะ?? เมื่อกี๊เราเลี้ยงของเราอยู่ดีๆ

เรา (ถามไปอึ้งๆ น้ำตาเริ่มคลอๆ) "อ้าว...ทำไมล่ะคะ?"

แม่(มือก็ตำน้ำพริกต่อไป) "ก็เราบอกเองนี่ว่าอาทิตย์นี้ต้องเตรียมตัวสอบหัวข้อ พี่เค้าก็กลัวเราจะยุ่ง ก็เลยโทรมาให้ยายน้องอิ๊นท์มารับไปละ"

เท่านั้นแหล่ะ โนรีก็น้ำตาไหลพรากๆ อะไรอ่ะ?? นีตกลงเป็นความผิดเราใช่มั๊ย ที่เราอยากเรียนโท ที่เราอยากตั้งใจอ่านหนังสือ ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่ช่วยเลี้ยงหลานซักหน่อย แค่นี้ก็ต้องเอาไปให้คนอื่นเลี้ยงด้วย แล้วตัวเอง (พี่ชายเรา) เลี้ยงไม่ได้รึไง เป็นพ่อมันแท้ๆ 

ชิ อะไรวะ โกดว่อย (พาล) น้ำตาก็ไหล ฮือๆๆ จะเอาไปไหนก็บอกคนเลี้ยงก่อนสิว้อย ไม่ใช่อยู่ๆอยากทำอะไรก็ทำ ฮืออ ดี! ก็ได้! ชั้นจะไปนั่งทำทีซิสที่มหาลัยทุกวันเลยคอยดูสิ ไม่อยู่ก็ดี ไม่เกะกะชั้น

แล้วกรูร้องไห้ทำซากไรเนี่ย???

แล้วเราก็หนีขึ้นมาอ่านหนังสือ (จริงๆคือมานั่งร้องไห้) ข้างบนห้องทำงานต่อ ฮือๆๆๆ ตีอกชกหัว

สิบนาทีต่อมา ได้ยินเสียงยายเรียก "ออม มาให้ข้าวหมาสองตัวเร็ว มันมานั่งเฝ้าอยู่นี่"

เราก็ลงไป เออ ไม่เลี้ยงลูกคน เลี้ยงลูกหมาก็ได้วะ เชอะๆๆๆ เราก็เดินลงไปในครัว สูดน้ำมูกซิกๆไป คลุกข้าวให้หมากินไป ยายเราก็เรียกมาลูบหัวลูบหู

"โถๆๆ ลูกหมาน้อย"

เราก็ร้องไห้ต่อดิ (อีนี่ขี้แยเป็นปกติค่ะ) น้าเรากำลังทอดปลาอยู่ก็เดินมาดูเรางงๆ "อ้าว ร้องไห้ทำไมเนี่ย?"

ป่าว ไม่ได้ร้อง ควันทำกับข้าวมันเข้าตาต่างหาก ไม่ได้ร้องไห้เพราะคิดถึงหลานนะ ป่าว ฮือๆ

ต่อมาเราเลยได้ยินเสียงแม่หัวเราะลั่นเลย หือ?? หัวเราะทำไมเนี่ย?? ก็ตัวเองแหล่ะ อยุ่ข้างล่างแท้ๆ คนอื่นจะมาเอาหลานไป ทำไมไม่เรียกเราลงมาหน่อย อย่างน้อยเรา็ก็คนเลี้ยงนะ ให้เราไปส่งก็ได้นิ

แต่...หือ? ข้าวของหลานอยู่ครบนี่ รถเข็นก็อยู่ อ่างอาบน้ำ ของเล่น ขวดนม ฯลฯ

หือ???

หือ!!!!!

"แหม่ะ" เราหันไปถาม "อำหนูใช่ป่ะเนี่ย?"

เท่านั้นแหล่ะ สาวใหญ่สามคนในครัวก็รุมกันหัวเราะสาวน้อยอย่างดิชั้น กรี๊ดดด!!!

เห็นอิชั้นโง่ว โซ่ ขนาดเลยนะคะ!!!มาอำกันเยี่ยงนี้!!!! ยังจะมาสำทับอีกว่า

"เรื่องอะไรชั้นจะให้คนอื่นมาเอาหลานชั้นไปเลี้ยง ข้ามศพชั้นไปก่อนเถอะย่ะ"

ดูแม่พูดนะ ดูแม่พูดนะ ดูมามี๊ช้านพูดนะ!!!

มาอำลูกสาวตัวเองได้!! จำไว้เลย ทำให้เค้าเสียน้ำตา

โกดดดดดดดดดดดด