Love~Destiny...君を守りたい

เมื่อวันจันทร์กระเตงหลานไปวัด ทำบุญรับสงกรานต์ จากนั้นทั้งบ้านก็ไปกินบาร์บีคิวกัน กลับมาหลานน้อยจับไข้ซะงั้น ร้องไห้โฮๆ น่าสงสาร....

ฉงฉานจังเลย......แม่เรารีบหอบหลานไปรพ. หมอว่าเป็นหวัดแน่นอน (สงสัยติดจากแม่มันมา เพราะพี่ใภ้อิชั้นแกเป็นไข้หวัดใหญ่เพิ่งหาย) หมออยากให้อยู่รพ.เลย เพราะไข้ 38 แกกลัวจะชัก แต่พวกเราว่าคงไม่เป็นไรมาก ก็เลยอุ้มกลับบ้าน 

ตกดึก ห้าทุ่มกว่า คุณเอ๊ยยยย สงสารมากๆ พยายามเช็ดตัวให้ตัวเย็นก็แล้ว ป้อนยาก็แล้ว เจ้าตัวเล็กก็ร้องไห้โฮๆ ตัวยิ่งร้อน ตัวงี้แดงหมดเลย หลอกล่อยังไงก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้ สะอื้นฮั่กๆเลย แม่เราก็เลยทนไม่ไหว กลัวหลานจะเป็นไรมาก เลยเอาขึ้นรถไปนอนโรงบาลดีกว่า โดยให้เราอยู่ดูคุณตาคุณยายที่บ้าน

โอย...บ้านเงียบมาก จนคนที่เหลืออยู่หดหู่ จะตีสองแล้วเรายังนั่งอ่านนิยายอยู่เลยอ่ะ จนทนไม่ไหว โทรไปหาแม่ แม่ก็ไม่รับ เลยโทรเข้าเครื่องพี่สะใภ้ พอดีว่าพยาบาลกำลังเช็ดตัวหลานอยู่ เพราะไข้แตะ 39 ต้องเช็ดตัวทุกๆสองชั่วโมง ใจเราหล่นวูบเลย ทำไมสงกรานต์ปีนี้ ใจร้ายกับหลานเราจัง....

แต่วันรุ่งขึ้น เราก็ไปเยี่ยม เห็นไข้ลดลงแล้ว ร่าเริง กระโดดดึ๋งๆ หัวเราะเอิ๊กๆแล้ว แต่ท้องเสีย เพราะไวรัสหวัดลงลำไส้ หมอเลยให้อยู่ต่อจนหายดี เพราะถ้ายังไม่หายดี เกิดกำเริบขึ้นมาอีก ก็ต้องหอบมารพ.กันอีก

วันนี้วันที่สามแล้ว หลานยังอยู่ที่รพ.  โดยมีคุณย่านั่งเฝ้า เฮ้อ...เราไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย