วันนี้มีเื่รื่องที่ทำให้ตัวเองต้องมาตั้งคำถามกับนิยามคำว่า "ความรับผิดชอบ"

เมื่อก่อนตอนเีัรียน ส.ล.น.,ก.พ.อ.,ส.ป.ช.,สังคมศาสตร์ตอนประถม,

พระพุทธศาสนาตอนมัธยม

ไม่อยากเซ่ด โนรีได้ 4 มาตลอดฮ่ะ

ไม่ได้จะเคลมว่าตัวเองเป็นคนดีนะ ไม่ได้Narcissus complex ขนาดนั้น

แต่แค่จะบอกว่า  ด้วยความที่ตั้งใจเรียนวิชาพวกนี้ ชอบอ่านวิชาพวกนี้ มันเลยเป็นการซึมซับว่า

คนเราทำอะไรล้วนต้องรู้จักหน้าที่ของตัวเอง

หน้าที่ก็คือสิ่งที่คุณต้องรับผิดชอบ และต้องทำให้ดีเมื่อได้รับมอบหมาย

หรือเมื่อคุณมีการกระทำอะไรลงไปแล้ว คุณต้องพร้อมจะยืดอกรับผลของมัน

ทีบ้านเราปลูกฝังเรื่องนี้มาตลอด ถือเป็นเรื่องสำคัญ

บางครั้งมันก็ทำให้เราอึดอัด โอย...หน้าที่ๆๆๆๆ ทำไมเราต้องแบกขนาดนั้นวะ

แต่ในเมื่อมันมีคำว่า "หน้าที่" แปะอยู่บนหน้าผาก ก็ต้องทำไป

มนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมหน้าที่ เป็นลูก เป็นประชาชนของสังคม

แต่เมื่อเวลาผ่านไป คนย่อมมีสถานภาพเปลี่ยนไป เป็นนักเรียน เป็นคนทำงาน 

เป็นพ่อของลูก เป็นแม่ของลูก เป็นพนักงานของบริษัท เป็นเจ้านายฯลฯ ตามแต่บทบาทที่เปลี่ยนไป

ตอนเรียนตรี อาจารย์เคยสอน ความบิดเบี้ยวสับสนของโลกทีมันเกิดขึ้น

ก็เพราะคนขาดความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเอง

Corrupt หน้าที่ของตัวเอง

คดโกง หลงลืมว่าตัวเองอยู่ในสถานภาพอะไร ต้องทำหน้าที่อะไร

พอมันเป็นแบบนี้เข้าเยอะๆ สังคมก็วุ่นวาย สถาบันต่างๆพังพินาศ

เฮ้อ....มองบ้านตัวเอง

หลานน่อยก็ตัวน้อย เพิ่งจะเริ่มวิ่ง เริ่มจะพูดปาป๊า มาม๊า ย่าจ๋า อาจ๋า

เริ่มคุยรู้เรื่อง เริ่มซึมซับสิ่งต่างๆ

แล้วพ่อแม่มันไปไหนวะ????

???????

นี่คือตัวอย่างสถานการณ์ A

อาออม (เราเอง) กำลังนั่งเขียนๆลบๆวิทยานิพนธ์ สลับวิ่งไปเล่นกับหลานและพี่เลี้ยงหลาน ทั้งวัน

มีย่าอ๋อยมาช่วย มีทวด2ทวดอายุแปดสิบกว่าๆปวดเข่าปวดขากันไปตามอายุ

ทุกเช้า ยังไม่เจ็ดโมงดี จะมีการหอบหิ้วหลานน่อยลงมาพร้อมเสียงลั่น อาจ๋าาา

พ่อแม่มันมาพร้อมชุดไปทำงาน หอบหลานที่ไม่มีนมกิน (และอามันต้องวิ่งไปชงทั้งๆที่ขี้ฟันเต็มปาก)

แพมเพิร์สไม่ได้เปลี่ยน (และอามันรับหน้าที่) ลงมา ทุกเช้าพูดคำเดิม

"คุณพ่อคุณแม่ไปทำงานก่อนนะครับ (คะ) เป็นเด็กดีนะลูก"

อิชั้นก็ปล้ำหลานไปพร้อมบุคคลากรด้านบน ไปทั้งวัน 

วันไหนซวย ย่าอ๋อยไม่มา อามันโซโล่เดี่ยว

ย่าจ๋า (แม่เรา) ไปทำงาน รีบกลับบ้านทุกวัน เพื่อมารับหลานไปนั่งรถเล่น หาข้าวเย็นกิน

พ่อแม่มัน กลับบ้าน.....สี่ทุ่มทุกวัน 

ลูกหลับไปแล้วป่านนั้น และใครทำหน้าที่เล่านิทานก่อนนอน? อามันสิ

ในห้องมืดมิด มีแต่แสงจอคอมพ์ตากรูสั้นได้อี๊กกก เหอๆ

เอาหล่ะ พ่อแม่ไปทำงานแต่

ถ้าพ่อแม่ทำงานเยอะๆ อยากมีเงินเยอะๆ ลูกจะได้มีความสุข ได้ของเล่น ได้เรียนสูงๆ

แต่วันนึงได้เห็นหน้พ่อแม่มันเวลาตื่นนอนเท่านั้น???

???

นี่คือความรับผิดชอบ???

ต่อมา สถานการณ์ B

ตกเย็น มีเสียงโทรศัพท์มา กรี๊งงงงง

โนรีจะมีอาการวิตกจริตไม่อยากรับสายทุกครั้งเพราะ มันจะมีสายมาไม่จากพี่ชายเรา ก็จากพี่ใ้ภ้ว่า

"น้องออม วันนี้พี่ไป....(กินข้าวกับลูกค้า ปาร์ตี้ที่ทำงาน งานครับรอบวันแต่งเจ้านาย ไปเตะบอลกับที่ทำงาน ไปตีแบดกับที่ทำงาน เพื่อนแท้งลูกอยู่รพ.ต้องไปเยี่ยม วันนี้ครบรอบแต่งงาน ครบรอบวันเป็นแฟนกัน ครบรอบจับมือกันครั้งแรก) จะกลับบ้านค่ำหน่อยนะ"

อิชั้น "....(พูดไม่ออก)ค่ะ"

ย่าจ๋า (แม่เรา) ไปทำงาน รีบกลับบ้านทุกวัน เพื่อมารับหลานไปนั่งรถเล่น หาข้าวเย็นกิน

พ่อแม่มัน ไปกินข้าวกับลูกค้า ปาร์ตี้ที่ทำงาน งานครับรอบวันแต่งเจ้านาย ไปเตะบอลกับที่ทำงาน ไปตีแบดกับที่ทำงาน เพื่อนแท้งลูกอยู่รพ.ต้องไปเยี่ยม วันนี้ครบรอบแต่งงาน ครบรอบวันเป็นแฟนกัน ครบรอบจับมือกันครั้งแรก etc บลาห์ๆๆๆๆๆๆ

อืม....

นีืคือความรับผิดชอบของคนเป็นพ่อแม่???

....

....

นึกถึงที่เคยทะเลาะกับอาจารย์สุริชัย หวันแก้วในห้องเรียนตอนป.ตรี แล้วแกพูดว่า

สถาบันครอบครัวไทยมันวิกฤตแล้ว แต่เราไม่เชื่อ เถียงสุดใจขาดดิ้น ไม่จริงๆๆๆๆ

จารย์คะ หนูขอโทษที่เคยเถียง หนูว่า มันกำลังเริ่มแล้วล่ะค่ะ....

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ถ้าแกอึดอัด แกต้องพูดได้แล้วว่า ให้พี่เค้าหันมาสนใจลูกที่บ้านบ้าง ไม่ใช่ใช้ให้น้องสาวนั่งเลี้ยงหลาน ถ้าวันนึงแกต้องออกไปทำงานอีกคน หลานจะทำยังไง? ลูกใคร ต้องมีหน้าที่ดูแลเอง เป็นคนดีมันก็ดี แต่คนดีก็ต้องทำอย่างอื่นบ้างนะแก ทีแรกคิดว่าอะไรๆเข้าที่ ทำไมเหมือนเดิมอีกแล้ว บอกพี่สะใภ้บ้างนะว่า ลาออกจากงานมานั่งดูลูกบ้างก็ดีนะ เงินก็สำคัญ แต่อย่าลืมความรับผิดชอบ ลูกใคร? ถามแค่นั้น? ถ้าทำให้เกิดมา ช่วยรับผิดชอบเลี้ยงดูด้วย เงินไม่ได้ช่วยอะไรมากนะ ระวังลูกจะจำไม่ได้ว่าใครเป็นแม่ สงเคราะห์คนเป็นเรื่องดี แต่คิดไกลๆด้วย เราอาจจะพูดแรงนะ แต่คิดว่ามันไม่ถูกต้องที่ทำแบบนี้ คิดง่ายๆว่า ถ้าแกเรียนจบแล้ว...จะเกิดอะไรขึ้น มิต้องหาการหางานทำรึ? ชีวิตต้องเดินต่อไปอีกไกลนะ

#1 By nuinthelewen on 2009-03-12 23:59